Randal Kolo Muani zakończył mecz z AZ Alkmaar z golem i asystą, ale najciekawsza była nie sama suma liczb. Obie bramki Juventusu powstały dzięki temu, że Francuz nie zachowywał się jak klasyczna dziewiątka przywiązana do środka pola karnego. Schodził na bok, atakował przestrzeń i wymieniał pozycje z Nickiem Woltemadem.
Pierwszy gol zaczął się od szerokiego ruchu
W 19. minucie Kolo Muani dostał piłkę po prawej stronie, minął rywala i ruszył w kierunku pola karnego. Jego ruch wyciągnął obrońcę ze środka i otworzył miejsce dla Teuna Koopmeinersa. Holender wbiegł w wolną strefę i po podaniu Francuza strzelił na 1:0.
Kluczowa była kolejność. Kolo Muani nie próbował sam kończyć akcji z trudnego kąta. Najpierw stworzył przewagę ruchem, a dopiero potem zagrał do partnera w lepszej pozycji. To zachowanie daje Juventusowi coś, czego brakuje przy bardziej statycznym ataku: możliwość przesunięcia punktu ciężkości bez długiej wymiany podań.
Drugi gol pokazał współpracę z Woltemadem
W 37. minucie Francuz sam rozpoczął akcję od wysokiego odbioru. Zagrał do Woltemadego, natychmiast ruszył dalej i otrzymał szybkie podanie zwrotne. Po odegraniu Niemca zakończył akcję lewą nogą. To był prosty schemat, ale bardzo trudny do obrony, bo przeciwnik musiał jednocześnie reagować na odbiór, ruch napastnika i zmianę kierunku ataku.
Ta akcja pokazuje, dlaczego duet Kolo Muani–Woltemade może być bardziej interesujący niż ustawianie jednego z nich jako stałego zmiennika drugiego. Woltemade może zostać centralnym punktem i grać tyłem do bramki, a Francuz korzystać z przestrzeni obok niego. Role nie muszą być sztywne.
Fiorentina pokazała podobny mechanizm w Serie A
Trzy dni później Kolo Muani nie strzelił gola we Florencji, ale zaliczył asystę przy trafieniu Woltemadego na 1:1. Aktualne dane meczowe pokazują, że rozegrał pełne 90 minut, zanotował cztery kluczowe podania i wykonał cztery próby dryblingu, z czego trzy były udane. Ponownie największą wartość dawał więc nie jako statyczny egzekutor, lecz jako zawodnik tworzący przewagę ruchem i podaniem.
To ważne, bo po Alkmaar można było uznać, że duet działał głównie przeciw rywalowi zostawiającemu dużo miejsca. Fiorentina broniła głębiej, a mimo tego Kolo Muani ponownie znalazł sposób, by połączyć się z Woltemadem przy bramce.
Spalletti zyskuje dwa różne typy zagrożenia
Jeżeli Woltemade zajmuje stoperów w centrum, Kolo Muani może atakować kanał boczny albo półprzestrzeń. Jeżeli Francuz schodzi niżej, Niemiec może ruszyć za plecy obrońców. Dzięki temu Juventus nie musi wybierać między klasycznym napastnikiem a graczem atakującym wolne miejsce. Może używać obu jednocześnie.
Największym testem będzie powtarzalność. W Alkmaar Kolo Muani miał gola i asystę, we Florencji kolejną asystę. Dwa mecze nie tworzą jeszcze stałego trendu, ale mechanizm jest już widoczny: Juventus wygląda groźniej, gdy Francuz porusza się wokół Woltemadego zamiast zajmować dokładnie tę samą strefę. Dla Spallettiego to może być ważniejsza informacja niż sam bilans bramek z jednego wieczoru.
Źródła: Juventus — AZ · TuttoMercatoWeb · StatMuse · Sky Sport